Les Miracles. Pół żartem, pół serio.

Kwiecie na plecie

2008-11-10T15:20:00.000-08:00

Swoja stopa w swoim bucie
z kwieciem latała po świecie.
Nie myślała, że powstanie
przy herbacie wspominanie.
Bucik słodki, niecodzienny,
wpływ na panów miał bezwiedny.
Choć chowały go nogawki,
raz spódnice, czasem ławki,
wpadał w oko dżentelmenom,
dziewki nóżek był domeną.

Dziś pantofel wytrzymały
komplement dostał wspaniały.
Od młodzieńca pociesznego,
co w pamięci trzymał jego.
Wspomnień stał się but przyczyną,
mego wieczoru soczystą nowiną.
Dzięki pana wspomnień blasku,
but obudzi się o brzasku.
Spotka znów panów spojrzenia,
koniec pięknych pantofli leżenia.
[LOC]

Pakt polsko-rosyjski

2008-09-28T08:17:00.000-07:00

...podziękował im obu, a jedną z pań wziął w ramiona i pocałował.
Czuł się niepewnie, świadczył o tym pocałunek - był nieśmiały, przerywany i krótki - po prostu nieudany.
Byc może zdawał sobie sprawę, że adorowana pani nie koniecznie miała na ów incydent ochotę.
Całe szczęście, że nie wyssał on z tej kobiety całej energii. Zostawił jej tyle, że miała siły stanąc na barze i zatańczyć z butelka tequilli w dłoniach, raz po raz zalewając płynem otwarte usta mężczyzn przy barze, głównie niemieckich turystów.
...a kiedy jeden z panów zasnął już na klubowym barze, obie panie chwyciły go pod ramiona.
Odprowadziły podpitego młodzieńca do mieszkania w tę świetlistą, gwieździstą noc.
Już po paru minutach były z powrotem w roztańczonym klubie.
Adorator zdawał się być przekonany, ze panie nie wrócą.
W jego ramionach już ogrzewała się kolejna, niezbyt urodziwa turystka. Jej plecy oparte o bordowe ściany i ręce uniesione nad głową, przytrzymywane jego dłońmi, zdawały się mowić: "patrzcie tutaj, gramy scenę jak w tanim pornolu".
Stanislav był tak zaabsorbowany nową przyjaciólką, że w ogóle nie zauwazył powrotu swojej miłosci z przed pół godziny. Jej jeansy zakrywały nogi do stóp, jako jedna z nielicznych nie wdziała mini. Różowa koszulka lekko odkrywala świeżo opalony dekold przyciągając tym samym nadto śmiałe spojrzenia blisko usadowionych panów. Jednak Stanislav jej nie dostrzegł, wciąz tkwił pod scianą, wciąz trzymał ręcę do góry - musi mieć niezłą cyrkulację krwi skoro nie spłynęła mu jeszcze w całosci do pięt od tkwienia w takiej pozycji.
Valery usiadła na wysokim krześle przy barze, nie miała już ochoty patrzec na Sex On The Beach i inne drinki więc utkwiła wzrok w telewizorze. Prawdopodobnie wyświetlano akurat "South Park"..moze "jurassic park". Nie była pewna co ogląda, cała rozkojarzona nie zauwazyla, ze dosiadł sie koło niej jakis podejrzany typ, który grzebał cała ręką w drinku. Juz po chwili wiedziała w jakim celu. Wyciagnął z napoju wszystkie kostki lodu i usilowal wrzucic je Valery za majtki. Dziewczyna nie wystraszyła się, była raczej rozzłoszczona, że musi opuścic ugrzane krzeslo. Zamieniła się miejscem z przyjacielem. miała nadzieje, że jemu za koszulke nikt nic nie wrzuci i miala rację. Jak tylko jej kolega zajął ugrzane przez nią miejsce, typ momentalnie sie oddalił. Widocznie nie byli w swoim typie.
...a Stanislav nadal całował i był całowany. Po ustach, po szyi, a ich ręce uniesione byly nad głową.
...i przyszedł poranek. Pana nocą spiącego na barze nękało zmeczenie i ból głowy, drugiego, tego co nie był "w typie tamtego typa od kostek lodu" meczył kac. Panie wstaly w świetnej formie. Wdziały kostiumy i zaciągnely mezczyzn na plaże. Tam mogli odpocząć, zaczęrpnąć morskich, orzeźwiających kąpieli.
...a potem dzień kolejny. Valery z przyjaciółmi, jak co dzień, wybrali się na plażę. Dziewczyny opalały się topless, a chłopcy rzucali się na wielkie, spienione morskie fale. Dzień mijał uroczo. Slońce ogrzewało nagie klaty młodzieży z prowincji i mimo, ze ból gardła i kaszel im nie minął nawet w wysokiej temperaturze południa Europy, z ich twarzy nie znikał usmiech.
Valery wraz z bratem grała w piłkę w wodzie, smiejąc sie przy tym nieziemsko z każdej napotkanej głupoty. wtedy to zauwazyli zbliżającą sie ku nim opaloną postać o jasnych włosach i średnim wzroście. Był to Stanislav. Machał do nich tą samą dłonią, którą poprzedniej nocy przytrzymywał ręcę brzydkiej turystce nad głową. valery i jej brat odpowiedzieli mu usmiechem...potem uśmiechnęli sie jeszcze szczerzej do siebie nawzajem. Ironiczność tego gestu zalała chyba całe Morze Śródziemne.
Stanislav był z pochodzenia Rosjaninem, ale mieszkał od wielu lat w Niemczech. Tutaj, na wakacjach porozumiewał sie po niemiecku. Valery i jej przyjaciele nie znali tego jezyka dlatego kulawo rozmawiali ze Stanislavem poi angielsku. Rozumieli się.
Stanislav popatrzył na Valery i jej brata ubawionych po pachy. Zapytał, jak minęła im zabawa, którą to przeciez on organizował. Podziekował Valery za rolewanie tequilli z baru prosto do ust napalonych facetów, a na koniec zapytał ją "jak dlugo zabawiła". Valery z szerokim uśmiechem odpowiedziała, ze bawiła się do końca imprezy, na co Stanislav oblał się purpurowym rumieńcem. Zdał sobie sprawę, że cały ten czas, kiedy trzymał dłonie w górze opierając ropuche o bordową ściane klubu, był obserwowany. Juz wiedział, że Valery widziała go w tę noc z tamtą kobietą. Wszyscy troje wyszli z wody i natychmiast zmienili temat na jakikolwiek inny... jeszcze bardziej zenująco-nudny.
...dzis Valery ma numer Stanislava, on ma adres jej poczty mailowej. Żadne z nich nie odezwie się pierwsze. Pewnie juz nigdy się nie spotkają, a szkoda. Zabawna to była znajomość, której początku chyba sami nie znają. On nadal będzie przytrzymywał damskie ręce nad glowami w nocnych klubach, ona, wzdychać do Kurta przeszywającego ją spojrzeniem w sobotnie południa nad stertą warzyw.

[LOC]

Zrozumieć kobietę

2008-09-11T04:13:00.000-07:00

"Co to znaczy kochac męzczyznę? To znaczy kochać go na przekor sobie, na przekór niemu, na przekór całemu światu. To znaczy kochać go w sposób, na który nikt nie ma wpływu. Kochać jego pragnienia, a nawet jego awersje, kochać ból, jaki ci zadaje, ból, którego nie odczuwasz jako bólu, ból, o którym natychmiast zapominasz, który nie pozostawia śladów. Kochać to znaczy mieć tę wytrzymałość, która pozwala przechodzić przez wszystkie stany, od cierpienia do radości, z tą samą intensywnością.

Kobieca milość to jądro, to mgławica w głębi umysłu, to coś, do czego nie ma dostępu, czego nie może zmienić. Jakaś część mężczyzny wciąż w niej żyje. nawet gdyby odszedł, ta część by została. Tkwi w niej. Kobieta jest odbiciem meżczyzny, on jest jej odbiciem, żadne z nich nie może już istnieć oddzielnie.

L: Nie znudziło ci się odgrywać ciągle taką wspaniałą rolę?
G: Wspaniałą rolę? Nie pomyślałem o tym.
L: Mam tego dość. Tego, że domyślasz się błota, jakie mam w głowie, tego, że mnie rozumiesz, tego, że nie masz mi za złe, tego, że mi wybaczasz. Chciałabym, żebyś mnie nienawidził, żebyś mnie bił, żebyś mi ubliżał. Chciałabym, żebyś cierpiał tak jak ja."

"Małe zbrodnie małzeńskie" Eric Emmanuel Schmidt

SennaJawa

2008-08-20T07:40:00.000-07:00

...przecieram oczy odrętwiałymi kończynami,
zdaję się, że docierają do mnie dziwne brzmienia.
To zza ściany dochodzą szepty, nieraz podniesione głosy.
Kolejna noc pełna niepokoju. Co będzie jutro?
Czyja psychika tym razem zostanie zbesztana,
komu dziś dane będzie usłyszeć słów parę o swojej ułomności.
Czy są ludzie mający prawo potępiac sposób życia innych,
czy są oni az tak doskonali, ze wolno im krytykowac kazdy twoj ruch?

Spocone dłonie, lekko drżące członki,
szeroko otwarte oczy po środku ciemnej nocy.
Słuchać czy nie słuchać. Muzyka, tak muzyka.
Zagłuszanie tego, czego nie chce się uslyszeć najlepszą jest metodą.
Pozostaje jedyną metodą.
Mych ukochanych chcę wziąć do łóżka.
Pod me ramiona wtulić ich dusze by były wolne od takich wzruszeń.

Chyba zasnęłam, patrze już świta.
Wyjść z łóżka czy ukryc się pod pierzyną?
Nie wiesz co lepszym dla ciebie będzie,
uciekać wiecznie czy stawić czoła;
nie brać problemu zbyt na poważnie czy dostać w mordę za garść szczerości.

Ciarki po plecach już ci biegają, jelita znac o sobie dają.
Wiara w rozsądek, w ludzkości mądrość,
w miłość za miłość gdzieś uciekają.
Nie masz już czucia w swoich rączynach,
mózg się gdzieś podział, to sensu finał.

I nagle budzisz się roziskrzona, zalana potem i ucieszona,
że sen to tylko był, a nie twe życie lecz w tle zza ściany dochodzą już szepty ...
[LOC]

usnu

2008-07-28T07:27:00.000-07:00

Przychodzi co noc taka godzina, gdy sił nie starcza by powieki utrzymać. Przybieram wtedy pozycji tysiące by godnie przyjąć me sny nęcące. Jak kokonik, z głową gdzieś przy kolanie, raz na brzuchu, na plecach..czasem i z nogą na ścianie. Czuję oddech Hypnosa na karku. Chcę juz oddalić się w słodkim letargu! Chcę oddać się błogościom nocy, pobierać ciepło z głębin swych mocy. Lecz coś mi przeszkadza, staje na drodzę. Usiłuje to strącić... niestety nie mogę. Tysiace myśli, zmagań pokłady. wytężam swe ciało, umysł chce uśpić. Na nic me próby, na nic wysiłki. Widocznie nie jest mi dane ni chwili spanie... pozostaje tylko ciągłe czekanie.

[LOC]

Odchył

2008-07-24T11:21:00.000-07:00

„Oh, stay with me sweet memory”, błagalne słyszę słowa.
Łechce uszy muzyki szum przedzierający się przez ciszę…
Samotność zasiana w tłumie… tak zwanych przyjaciół…
O Święty Boże, Święty Mocny, Święty… a ja nieśmiertelna.

Być albo nie być, co to za pytanie, czy mogę mocnej biczować swe myśli?
W pamięci zagubione uroczo-fatalne wspomnienia, mą duszę ciągną do potepienia.
Czy „oczu moich chmurność…można ocalić od zapomnienia”?
O Święty Boże, Święty Mocny, Święty… a ja nieśmiertelna.

Ciężka głowa, o ociężała ma głowa.
Zamykam oczy z nadzieją, nadzieją na zapomnienie.
Z każdą sekundą ma niezbywalna świadomość BYCIA drażni coraz mocniej.
O Święty Boże, Święty Mocny, Święty… a ja nieśmiertelna.

Ile jeszcze zostało nam dróg na drodze życia, ile siebie w samym sobie?
Czy różnicę ktoś odnajdzie w trosce i obłudzie?
Już nie widzę sensu, sens się zapadł gdzieś, ot co.
O Święty Boże, Święty Mocny, Święty… a ja nieśmiertelna.

Kotom dali 9 żyć, gdzie jest sprawiedliwość.
Czy w twym życiu pełnym cnót podaruje ci ktoś drugie?
Mówią, że ptak składając skrzydła… momentalnie spada.
O Święty Boże, Święty Mocny, Święty… czy wyglądam jak nieśmiertelna?

Twa wrażliwość, Twoje czyny, nie dostrzegam ich.
Chce w codzienniej mej nudności móc odnaleźć choćby cień.
Cień co chodzi za mna nocą, nie opuszcza mnie i w dzień.
Cień nadziei, tej co mówi,ze nadejdzie lepszy czas.
Że to życie się odmieni, coś mu nada sens.
Będą oczy me się błyszczeć, będzie błyszczeć caly świat.
Wtedy powiem z przekonaniem, że mam w dupie wszystkich was.
[LOC]

Nadmorskie klimaty

2008-07-14T16:55:00.000-07:00

Moje przeszczepki
Słoneczny patrol...

Degradacja

2008-07-07T12:26:00.000-07:00

Próbuję zostać czlowiekiem prawdziwym,

Tym, co pomija ludzkie "wydziwy".

Rodzę pytań ilość niezliczoną,

Czy Natura może zostać ocaloną?

Chciałabym jadać zielone ogórki,

Pic czystą wodę płynącą z górki.

Nosić zakupy w torbie z papieru,

Namówić do tego sąsiadów wielu.

Kupować odzież z eko-bawełną,

Uważać komórkę za rzecz nadto zbędną.

Chciałabym myśleć o Ziemi nieziemsko,

Że cudem jest - nie nadchodzącą klęską.

Czy skazać swoje potomstwo na trudy?

Czy dawać im życie byc może bez wody?

Czy warto rodzić dzieci w tych czasach?

Czy będzie im dane pobiegać po lasach?

Nie znam też puenty do tego tekstu,

Być może nie ma on wcale sensu.

Lecz żyjąc tu dzisiaj serce me krwawi,

Bądźcie dla Ziemi bardziej łaskawi.
[LOC]

Szczerość

2008-07-06T09:36:00.001-07:00

Pachnące słońcem szczere uściski,

Spojrzenia w oczy spod małej powieki,

Bezsenne noce nad brzegiem kołyski,

Rzeki korzyści przynoszą z wiekiem.

Te słodkie stópki, co były tak drobne

Dziś już w pośpiechu po świecie biegają.

Oczka maleńkie, do mamy podobne

Rozważne książki o życiu czytają.

Nie ma tu nic antyludzkiego,

Ni grama magii czy czarów dodatku.

Jesteśmy nosicielami życia krótkiego,

Wychowaj dzieci! Odwdzięczą się, matko!

[LOC]

Spadanie sKonia wysokiego

2008-06-25T16:02:00.001-07:00

Wśród dobytku przyjaciół całego
Ogromnego potencjałem, ilością wąskiego
Znajdziesz ukojenie dla swojej duszy
Często nieczystej, zmartwionej, czy tej co sie kruszy.
Jeden osobnik spowiada się tobie,
Z szczerością przyjmuje to, co mu powiesz.
Docenia wszystkie twoje starania,
Ratuje często od żalem zalania.
A kiedy ciemne przychodzą noce
usiądzie "od tak" z tobą pod kocem.
Zaparzasz wtedy herbaty dwa kubki
I w mgnieniu oka znikają wam smutki.
Wyidealizowanym żyjesz obrazem jego,
dla ciebie jest już wzorem wszystkiego.
Myślisz, że wpieprzył rozumów tysiąc,
Na jego wspaniałość mogłabyś przysiąc.
Lecz nieraz przychodzi taka godzina,
Gdy z konia spadniesz, czyżby to zima?!
Nie wiesz w jakim znajdujesz się świecie
Przyjaciel wspanialy bzdury dziś plecie.
Ten "cud", co ideałem wydawać się mógł,
W oczach twych stracił całą garść cnót.
Okazał się zwykłym człowiekiem szarym,
Co dostrzec nie umie wartości trwałych.
Wystrzegaj się więc znajomości zawiłych,
doceń Przyjaciół, Prawidziwie Miłych.

[LOC]

Erotic part III

2008-06-17T13:04:00.000-07:00

U schyłku XIX i na początku XX wieku na horyzoncie pojawia się bunt przeciw realizmowi, naturalizmowi. Dzieła często nasycone były treściami metafizycznymi. Jest to po prostu modernizm, zalicza się do niego miedzy innymi secesję, której wiernym przedstawicielem jest Gustav Klimt. Malarza tego całkowicie absorbował temat kobiet. Przedstawiał je wystrojone, nagie, stojące, leżące – we wszystkich pozycjach. Pokazywał kobietę gotową do całowania, w ekstazie, pokazywał jej intymne gesty. Był takim wielbicielem i podglądaczem, że nawet kiedy tworzył coś nie związanego z kobietami, w atelier zawsze miał 2/3 modelki. Sposób w jaki Klimt malował, czyli z nas współwinowajców, podglądaczy takich jak on. Sprawia on wrażenie troskliwego amanta kochającego ciało swej modelki, którą chce przedstawić w najbardziej intymnych momentach.
„Rysunki Klimta są kwintesencją zmysłowości. Nie zawierają agresywności Schielego, cynizmu Picassa, szaleństwa Touluse-Lautrec’a. Jest bliższy wyrafinowanemu i eleganckiemu erotyzmowi Ingres’a lub Matiss’a.” – komentował go Gilles Neret.
To prawda, że „cała jego sztuka jest erotyczna”, ale nie jest to sama w sobie erotyka czy pornografia, o którą został oskarżony. Klimt wzbogaca rzeczywistość dekoracyjnymi elementami. Wchodząc w świat jego dzieł czujemy się raczej jak w świątyni. Pokażę Państwu jeden z jego najpiękniejszych, moim zdaniem, obrazów. Jest on erotycznym wzorem jego dzieł. Nosi tytuł „Nadzieja I”. Mamy na nim wszystko – począwszy od bezwstydnego ciała, burzę rudych włosów nie tylko na głowie, ale także na łonie, przez symbole przywołujące noc, śmierć i penetrację, które kontrastują ze sterczącym brzuchem.

Ostatnim artystą, którego wykorzystałam do zobrazowania erotyki w sztuce jest Bruno Schulz. Znany jest on głównie z dzieł literackich. Nie możemy jednak zapomnieć o jego twórczości plastycznej. Był on niewolnikiem erotyzmu, prawie wszystkie prace niosły w sobie podtekst erotyczny. Bruno Schulz żył w czasach, kiedy mężczyzn podniecał nawet niewielki skrawek nagiej damskiej skóry (np. między rękawiczką, a mankietem). Francuski poeta Paul Valery owe czasy tak: „ Przed paru laty tylko lekarz, malarz i klient niezbyt zamkniętych domów byli jedynymi śmiertelnikami, co znali nagość, każdy na swój sposób(…). Nagość była sakralna, czyli nieczysta”.
Schulz jako grafik uwielbiał kształty posągowe, za to jako rysownik należał wręcz do burdelowego podziemia. W swoich pracach ukazywał tandetne, rutynowe i zgrzebne oblicza nędzy płatnej rozkoszy. Z drugiej strony w szulcowskich dziełach widzimy też kobiety władcze i okrutne.
Przykładem jest praca pt. „Kobieta z pejczem i trzej nadzy mężczyźni”. Przedstawia ona doskonale pogląd Brunona Schulza na relacje damsko-męskie, jakie często przejawiały się w jego dziełach. Najlepiej pisał o tym sam artysta w „Traktacie o manekinach” – „Wysunęła się wraz z krzesłem o piędź naprzód, podniosła brzeg sukni, wystawiła powoli stopę, opiętą w czarny jedwab, i wyprężyła ją jak pyszczek węża. Mój ojciec chrząknął, zamilkł, pochylił się i stał się nagle bardzo czerwony. Wypięty pantofelek Adeli drżał lekko i błyszczał jak języczek węża. Mój ojciec podniósł się powoli ze spuszczonymi oczyma, postąpił krok naprzód, jak automat i osunął się na kolana.”
Opis tej jest jednym z łagodniejszych. Wiele z grafik zawiera treści wręcz masochistyczne, gdzie kobieta znęca się nad swoją ofiarą – mężczyzną. Widzimy tutaj, ze kobieta jest bardziej istotą boską, która depcze, kopie, poniża leżącego, klęczącego mężczyznę. Motyw kobiety zniewalającej płeć przeciwną jest często spotykany wśród modernistów. Jak pisała Ewa Kuryluk, w kobiecie z biczem jest „coś z Madonny i coś z szatana, coś z anioła i coś z węża kusiciela, pawia, motyla, ryby i modliszki.”.

Na przestrzeni wieków ludzie wrażliwych duszach, artyści starali się przekazać przeżycia wewnętrzne mające źródło w seksualności w różny sposób. Myślę, że stwierdzenie, iż „cała sztuka jest erotyczna” jest niezwykle trafne. Wszyscy opisani przeze mnie twórcy, na swój sposób, chcieli pokazać światu erotykę, nagość czy miłość. Szukali natchnienia w mitologii, odwoływali się do starożytności lub tworzyli zupełnie odmienne, nowe wizje erotyzmu. Mimo, że wielu z nich niejednokrotnie spotkało się z krytyką, zostało oskarżonych o pornografię i poniżonych, to każdy z nich wierzył w to co robił, bronił swoich prac – pragnął dostarczać widzom głębszych doznań estetycznych, wrażeń wizualnych odbiegających od pospolitości współczesnej im sztuki. Mnie udało im się przekonać.

[LOC]

somewhere...over the rainbow

2008-06-16T06:41:00.000-07:00

Somewhere over the rainbow
Way up high
And the dreams that you dreamed of
Once in a lullaby i...
Somewhere over the rainbow
Blue birds fly
And the dreams that you dreamed of
Dreams really do come true
Someday I'll wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me....
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney tops thats where you'll find me
Somewhere over the rainbow bluebirds fly
And the dream that you dare to, why, oh why can't I...?

Well I see trees of green and
Red roses too,
I'll watch them bloom for me and you
And I think to myself
What a wonderful world
Well I see skies of blue and
I see clouds of white
And the brightness of day
I like the dark and
I think to myself
What a wonderful world

The colors of the rainbow so pretty in the sky
Are also on the faces of people passing by
I see friends shaking hands
Saying, "How do you do?"
They're really saying,
I...I love you
I hear babies cry and
I watch them grow,
They'll learn much more
Than we'll know
And I think to myself
What a wonderful world

Someday I'll wish upon a star,
Wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney top that's where you'll find me ,
Somewhere over the rainbow way up high
And the dream that you dare to, why, oh why can't I?

Erotic part II

2008-06-16T03:26:00.000-07:00

Wiek XIX zaowocował w twórców takich jak Jean-Auguste-Dominique Ingres i Gustave Courbet. Obraz „Łaźnia turecka” z 1862 roku namalowany przez Ingresa zachwyca tajemnicami, jakie można dostrzec dopiero po bliższym poznaniu. Tutaj ponownie widzimy odwołania do starożytności – sam wątek łaźni, upodobania artysty do orientalnych motywów, które to były modne w XIX wieku.

Można podejrzewać, że obraz powstał wskutek wrażenia po przeczytaniu opowieści Lady Montagu, która opisywała najdoskonalszy harem w mieście. Pisała ona: „Było tam blisko 200 kapiących się (…). Panie rozsiadały się na sofach pokrytych poduszkami i bogatymi dywanami. Niewolnice czesały je (…). Wszystkie były nagie, jak je Pan Bóg stworzył. Nie było między nimi żadnych nieprzyzwoitych gestów ani też wyuzdanych pozycji.”
Fakt, że obraz ma kolisty kształt jest również dość istotny. Jest to celowy zabieg Ingresa, który dołożył starań, aby oglądający czuł się, jak gdyby podglądał scenę przez dziurkę od klucza. Dzieło zawiera wiele fragmentów z wcześniejszych obrazów artysty, np. kobieta z „kąpiącej się”, „Odaliska z niewolnicą”, która prawdopodobnie przedstawia żonę artysty wielokrotnie przez niego malowaną. Warto wspomnieć, że Ingres często deformował kobiece ciała – uznawał je wtedy za bliższe ideałowi, który sobie wypracował, bardziej czarujące. Tak np. „Wielka Odaliska” miała o 3 kręgi za dużo.
Duże poruszenie wywołał w XIX wieku obraz „Początek świata” Gustava Courbet’a . Artysta ten nie idealizował swoich dzieł, nie upiększał ich. W latach 50. systematycznie malował akty. Był w tym wręcz brutalnie bezpośredni, o czym świadczyć może wcześniej przywołany przeze mnie obraz. Courbet miał obsesję na punkcie nagości i seksu. Jako pierwszy pokazał on włosy łonowe w sztuce – wcześniej pojawiały się tylko w pornografii. Świadczy to o jego wierności względem realizmu. Obraz „Początek świata” przedstawia rozrzucone nogi, genitalia, włosy łonowe i pierś jednocześnie zasłaniając głowę modelki. Po ukazaniu dzieła światłu dziennemu – Courbet został okryty niesławą, uznany za rozpustnika i potępiony jako artysta. Nie pozostał jednak wobec tego obojętny – założył stowarzyszenie artystów wobec wolności sztuki.

[LOC]

SIERAKÓW mafija

2008-06-16T03:02:00.000-07:00

Erotic part I

2008-06-15T15:29:00.000-07:00

„Pierwszy ornament, jaki kiedykolwiek się narodził – krzyż, miał pochodzenie erotyczne. Pierwsze dzieło sztuki, pierwsze dokonanie artystyczne, jakie pierwszy artysta nabazgrał na ścianie w celu wyzbycia się nadmiaru swoich doznań. Linia pozioma: leżąca kobieta, linia pionowa: penetrujący ją mężczyzna. Ale w naszych czasach człowiek idący za wewnętrzną potrzebą mazania symboli erotycznych na murach jest przestępcą lub degeneratem.”
Są to słowa Adolfa Loos’a zawarte w artykule „Ornament i zbrodnia”, który mówił, że „cała sztuka jest erotyczna”, a na celu miał obrażenie „niezdrowego erotyzmu” Gustava Klimta, który to owy artykuł wyśmiał.

Przyglądając się stwierdzeniu, iż „cała sztuka jest erotyczna” nie sposób się z nim nie zgodzić. Przedstawiam trzy okresy dziejów, w których, według mnie, ukazano najlepsze ku temu dowody.
Przedstawianie nagich ludzi w pozycji leżącej ma korzenie w starożytności. Już w literaturze Grecji i Rzymu przewija się motyw pomieszczenia, w którym znajduje się naga kobieta i widz ją oglądający. Rewolucję artystyczną i zarazem kulturową wywołały w XVI wieku piękno cielesne, erotyzm i seksualność. Z pewnością do rewolucji tej przyczynił się także Tizziano Vecellio, o którym Eugene Delacroix mówił: „Tycjan jest jednym z tych, którzy najbardziej przybliżyli się do ducha starożytnych.”

Chciałabym pokazać Państwu renesansowy obraz „Danae” namalowany przez Tycjana ok. 1554 roku. Zgodnie z obyczajami epoki, tytułem aktów były imiona bogiń lub nimf z mitologii. Danae była uwięzioną przez ojca królewną, na którą zakochany Zeus spadł złotym deszczem, z którego począł się Perseusz. Na obrazie widzimy także okropną, zachłanną staruchę stanowiącą znakomite tło. Jest ona kontrastem uwydatniającym piękno i niewinność nagiej królewny o gładkiej, wyzłoconej skórze.

Artystą tworzącym w tym samym okresie czasu był Agostino Carracci – włoski malarz i rytownik znany głownie z fresków w Bolonii, Rzymie i Parmie. Artysta stworzył serię aktów, na których przedstawiał głównie bogów lub bogów z ziemskimi istotami. Jednym z tych aktów jest „Mars i Venus”. W XVI wieku zainteresowanie mitologią osiągnęło apogeum. Tym samym artyści mieli pretekst do przedstawiania niezwykłych sytuacji np. walki ludzi z bogami lub bogów szukających ziemskich rozkoszy. Spoglądając na dzieło Agostino Carracci nie sposób oprzeć się wrażeniu, że ociera się ono o cienka granicę, jaka dzieli erotykę od pornografii. Lecz choćby ze względu na wielkość artysty warto pamiętać, że w odróżnieniu od pornografii, dzieła erotyczne przedstawiające seksualność człowieka mają aspiracje do wyższej sztuki, a ich zadaniem jest dostarczanie wrażeń estetycznych, a nie podniecenia.

[LOC]

Niemożliwe

2008-06-12T14:32:00.000-07:00

Tak, po między nami ciemna cisza trwa.
Łagodnie w ciszy balansuje czas.
Pomiędzy mną, Tobą i mną, i mną...
To nieprawdziwy, niezrozumiały żart,
że się wybierasz w jakiż znacznie większy świat.

Dlaczego więc, naprzeciw mnei siedzisz i się uśmechasz?
Bo nie ma słów, normalnych słów, po prostu słów...
I milczymy jednoznaczneie o czymś wciąż.
Ja w geście skrywam obojętną dłoń.
Cokolwiek chcąc powiedzieć coś, powiedzieć.
Fałszywie brzmi mój wymuszony śmiech.
Nic nie znaczący niezrozumiały szept.

Dlaczego więc naprzeciw mnei siedzisz i się uśmiechasz?
Nie mówię nic, nie mówisz nic, nie mówisz.
Jest, jest między nami niedotykalny puls
i kilka prawie niesłyszalnych słów.
Milczących mnie, Ciebie i mnie i mnie.
Dlaczego więc naprzeciw mnie siedzisz i się uśmiechasz?
Ty do mnie, ja do Ciebie. Niemożliwe...

tęczowo

2008-05-30T08:58:00.000-07:00

Kawał Druta

2008-05-24T06:02:00.000-07:00

Starocie. m.pamiętasz?... czerwony tulipan ;)

2008-05-24T05:50:00.000-07:00

Ja mam rzekomo trochę wdzięku,
Ty masz jaskrawo-smutne oczy.
Znajdzie się zatem jakiś powód,
żeby się sobą zauroczyć.

I żeby to zauroczenie
ująć w banalnie wielkie słowa.
Żeby się sobą pozachwycać,
Żeby się sobą rozkoszować.

Ty mnie odszukasz bez kłopotu
w tłumie tak zwanych zwykłych ludzi.
Znajdziemy powód by być z sobą,
Żadnych wymagań, planów żadnych.

A potem sam się znajdzie powód,
by zwątpić czy to się opłaca.
Znajdziemy powód by odchodzić
i brak powodów, żeby wracać.

pipu pipuripu

2008-05-22T17:22:00.001-07:00

Wyszedł z ciemnego zakątka ulicy i dostrzegł tę samą czerwoną furgonetkę. Obrócił się z powrotem najszybciej jak potrafił i zaczął biec. Ściany kamienic stojących przy wąskiej alejce, którą się poruszal zdawały się kurczyć, zamykać. Jak gdyby usiłowały go zatrzymać. Zamknąć mu drogę ucieczki. Poczuł klaustrofobiczne bicie serca, w gardle stanęła mu wielka gula. Nie wiedział gdzie się podziać. Na szczęśćie byl już całkiem blisko. Zadyszka opanowała cały układ oddechowy, a nawet umysł, nogi i resztę ciała. Czuł się jak zwłoki. jesli ktokolwiek w ogóle wie, jak one się czują. Resztkami sił łapał małe porcje tlenu, kiedy przed oczami wyrosły mu tak dobrze znane drzwi starego magazynu oznaczone wielkim napisem: "Wyjście ewakuacyjne". Widok ten zadzialał na niego jak zastrzyk energii. Przyspieszył kroku i tuż za tymi wielkimi, zniszczonymi wrotami przytulił się do muru. Muru, zwykłego zimnego z czerwonej cegły. W momencie, kiedy jego ciało całe przylegało do ściany, zniknął. Już był po drugiej stronie, wciąż nie nauczył się lądować. Stoczył się z górki do samych stóp olbrzymiego dębu. Otaczalo go mnóstwo zieleni. Kraina w której sie znajdował przekonywała każdego o swej niezwykłości. Każdy jej element cieszył oczy i zaskakiwał umysł. Te niezmierzone łąki, liczne wzgórza i błyszczące stawy zapraszały do życia. Wszędzie rozposcierał się zapach jaśminu. wypełniał każdy skrawek powietrza, tulił duszę i koił smutki przyniesione ze wszystkich ston ziemi. Wielkie obszary porośnięte wrzosami przyciągaly wzrok nawet stałych bywalców, nie sposób było sie nimi nacieszyc, wciąż chciało sie więcej.
Farrero był młodym pełnym energii człowiekiem. Życie doświadczyło go wieloma klęskami i cięzkimi próbami. Był wytrwały. Nie tracił wiary w to, ze w końcu uda mu się spełnić swoje najskrytsze marzenia. Każdego ranka skrzętnie zapisywał swoje sny. Tworzyły one spójną całość, przedstawiały niebanalną historię życia jego ojca. Noce stanowiły dla Farrero jedyną istotną część egzystencji. Dnie były męczarnią. Chciał wreszcie dokończyć rozpoczętą hostorię, wyczekiwał wieczorów, a tuż po przebudzeniu notował wszystkie szczegoły, wszystko, co udalo mu się zapamiętać. Składał opowieść swego przodka jak puzzle. Jak bardzo szczegółową układankę, na której rozwiązanie potrzeba wiele czasu i przede wszystkim mnóstwo poświęcenia.

[LOC]

La Coma. Usnęłam.

2008-05-21T16:03:00.001-07:00

Świergocące. Pełne orientalnej ekspresji instrumenty wypelniają jej głowę. Próbuja opętać zszarzałe myśli. Zakolorować zadeptane codziennością wyobrażenie o istnieniu krystalicznego szczęścia. I tej nocy nie będzie jej łatwo. Lekko przymyka powieki, szok. Zapala niewielką lampkę, promienie sztucznego światła tną źrenice niczym brzytwa. Zgasza. Chwilowa dezorientacja. Rozbiegane oczy tej pani swiadczyć muszą o zaniepokojeniu jakie ogarnęło nie tylko jej cialo, ale i duszę. Tysiące pozycji przybiera, to jak pień drzewa w bezruchu wciąż leży, to w kokon zwinięta ściska kolana. Raz spokojna jak niemowle przy mamie, nagle szaleje jak ognia płomienie. Nie wie gdzie zmierza i co jej grozi. Czuje niepewność, jest rozedrgana. Po prawej cienie biegają po ścianie, za oknem wiatr szumi wręcz groźnie. Sufit dzis przybrał kolor błękitu, jakby chcial pomóc jej zwalczyć przeszkody. Jakby chciał pomóc jej zmrużyć oczęta i w słodkim spokoju przestać pamiętać. Przestać pamietać o codzienności, szarej bezsprzecznie ludzkiej nicości, sztucznej postawie, niegodnym czynie, o tym co rano jej nie ominie. I znów to samo, koło się kręci. Nęci wciąż umysł jej tak nieporadny, zabrania usnąć, noce wciąż kradnie. Zagląda w duszę, nęka wnętrznośći. Nie chcę tak dłuzej, dłuzej nie mogę. Chce juz w obięciach ciemności bezpiecznych zasnąć szybciutko, tak delikatnie. Niech mnie Morfeusz utopi w snów rzece, daleko tak i głeboko, na samym jej dnie. Tam, gdzie lilie łaskoczą zastygłe w śnie twarze, a nimfy szepcą do ucha uroczo, swe bajki nieznośne, swe bajki nocą,

[LOC]

Zielone Świątki

2008-05-12T02:40:00.000-07:00

Gdyby tylko jeszcze jeden komunista dziś zabiegł mi drogę...byłoby z nim krucho. Roi się od dziewczynek w białych sukienkach z wiankami na głowie i chłopców w pedalskich mini-garniturkach, prawie tak obficie jak od ptaków. Ptaki cały dzień dziś mnie ścigają. Małe-fakt,ale gryzą wszędzie, nawet tam,gdzie wcześniej nie planowały. A na polanie zepsuł się rower,co teraz? Może po prostu zjedzmy arbuza. Ptaki też lubią arbuzy. Trzeba uciekać, jadłeś kiedys arbuza uciakając przed ptakami? Jedynym tego skutkiem jest oblana słodkim sokiem broda. Nieszczęściem jest dopiero to, że tylko ptaki są chętne by ją oblizać. Znów trzeba uciekać. Ale na szczęśćie mamy krzaki, krzaki zawsze ratują człowieka z opresji. Dziś popilnują nam rowerów, kiedy my zwiedzać będziemy Chatkę Puchatka łapiąc na kark stada kleszczy.
Czyżby nie było pola? Pole musi być. Wielkie wierze psują krajobrazy także po to, by Puchatek w swej chatce miał zasięg. SOS. Pomoc wezwana. Jeszcze tylko godzina marszu i będziemy na leśnej autostradzie. Autostradzie? No tak, to tutaj w kłębinach kurzu pojawia się ratunek dla strudzonych tułaczy, których niegdyś czarne buty przybrały kolor...popiołu. Wycieczka w tym własnie momencie przybiera postać zmotoryzowanej. Przed nami długa droga, nad nami wydobyte z krzaczorów rowery. Tak pojedziemy do domu, innych wyjść brak. Nic tak nie działa jak czerwona sukienka? Fisz się nie zna na modzie. Dzień cały spędzony w legginsach, a jakże udany. Umyjmy buzie i jedźmy dalej. Nie wiadomo gdzie, bolid trzęsię, a z głośników słychać wycie napalonego Liroy'a na zmianę z Krzyśkiem Krawczykiem. Znów komuniści... z nimi goście zaopatrzeni w puszki pełne bursztynowaego napoju. Pani na przednim fotelu naszego bolida wyciąga rewolwer - zastrzeliła wszystkich. Został jeszcze tylko skuterowiec który ich eskortował, podarujemy mu życie, wygląda na wystarczająco przerażonego. Dwadzieścia kilometrów dalej... punkt widokowy,a na nim? Komuniści! Przybranym w sexowne sukienki ośmiolatkom rodzice robią zdjęcia z betonowym penisem. Pewnie mówią im, że to grzyb,a przy następnej rodzinnej kolacji razem będą się z nich śmiać. Odjeżdźamy, uff. Kierowca musi jeszcze tylko wurzycić bombę z bolida, potem szybko uciekamy zostawiając za sobą spalonych komunistów. Spalonych...to słowo od pewnego czasu wzbudza we wszystkich pasażerach podniecenie.a moźe raczej obrzydzenie...nie wiem, zbyt bliskie znaczeniem są oba te słowa.
Polana...a na niej,na tle jeziora, jakaś tęga pani robi "dana dana", pokazuje wszystkim kolana, a z auta puszcza na przemian 3 piosenki... wcale nie znane. Paradoksem jest to, źe każdy znał ich teksty. Znów te ptaki... musimy przez nie ciągle uciekać. Męczące są; o patrzcie.! Na lewo. Więzienie, jakie piękne.W środku lasu więzienie? Dziwne. Więzienie a w nim. A w nim sami starzy ludzie. Starzy ludzie co oni tu robią. To nie tacy zwykli starzy ludzie. "Mają prezydenckie pensje"- mówi kierowca. Prezydenckie pensje, albo bogate rodziny, myślę sobie. Myslę sobie,ze to dom starców. Na tym chcę skończyć to myślenie. Wole nie podejrzewać, nie rozmyślać nad tym, co może się tam dziać. Kto oglądał "Lot nad kukułczym gniazdem" czy "The Jacket", nie ma ochoty studiowac filozofii zachowań w tego typu miejscach. Ach te ptaki, pełno ich w bolidzie, szybko jedźmy dalej, niech je wywieje. A co to przed nami? Nie, błagam, nie, komuniści. Cała załoga, cała czwórka wyjmuje kałasze...zabijemy wszystkich komunistów. Most, czy to most kolejowy? Most kolejowy,już nie uczęszczany.Wysoko. Lęk wysokości? Halo,czy ktoś z Was ma też lęki. Nie dotykaj mnie na tej wysokości. Tyle metrów nad ziemią wolę być sama. Idźcie wszyscy jak najdalej, ja tu zostane, powalczę z moimi lękami sama...albo nie, poczekam na Was na dole, tam mi najlepiej. Boze, ja mam legginsy? Jak ja wygladam? A moze nie najgorzej, przeciez sa tu tez ptaki. nikt nikimu nie patrzy na nogi,kiedy musi odganiać te ogromne ptaki. Chce zobaczyć wietnamskie świnie! Mamo, tato, ja chce świnie. Pojedziemy, pokażemy Ci wietnamskie świnie. Już.To niedaleko. A to co? Nie ma świnek... konie, kuce, króliki, lewoskrętne oszalałe koziołki...ale swinek nie ma. Cóż wzamian? Komuniści. Uciekajmy!!! Pani Jagodo, nich ich Pani zastrzeli, bagnet na ramie i do roboty. Umarli, bardzo dobrze. W końcu to przez nich nasza wycieczka skończy się w komercyjnym McDonaldzie, gdzie na każdym kroku widać jakieś grube lachociągi w białych szpilkach i z zółtymi torebkami. Zjemy i uciekamy. Nawet pan motocyklista wygląda dziś jak kobieta, co się dzieje na tym świecie? Z nadzieją upolowania dobrego towaru odjeżdżamy w kierunku autostrady. I tu rozczarowanie. Nawet dziwki wzięły wolne w Zielone Świątki. Paniom już podziękujemy!

[LOC]

CYRK

2008-04-07T15:23:00.000-07:00

" Co dzień pędzi mnie,
porywa mnie
i ciągnie het
niekończący się bieg
jestem wiatrem i burzą
co pędzi tam, dokąd chce
gna mnie z nurtem rzek
z porywem fal
z białym krzykiem zamieci
zapomnieć i lecieć tak
nie pytając się gdzie

ach już tracę dech
a moja krew pulsuje tak
że rozrywa mi ciało
serce mi drży
słyszę swój krzyk
i biegnę choć
nic nie widzę przez łzy
lecz to za mało tak, tak,
to ciągle za mało by żyć
i unoszę się
a moje włosy jak skrzydła trzepocą
ach zdążyć przed nocą
nim dopadnie mnie sen...

I chociaż czasem płaczę
tak sobie tłumaczę:
nic się nie stanie
jest dobrze kochanie...

Lecz jak wstrzymać mam pędzący wiatr?
i jak przekonać me serce by spało?
rzucam się znów resztkami tchu
i gnam pod prąd huraganów i burz
lecz to za mało - tak, tak,
to ciągle za mało by żyć

tak, kocham ten bieg
choć dobrze wiem, nie dogonię swych marzeń
i nic się nie zdarzy
i zostanie jak jest

zaraz zamknę oczy
i co koń wyskoczy
wzbiję się w chmury
z nogami do góry
i z wiatrem moim bratem
wzlecę ponad światem
i będę śpiewać po drodze do Nieba..."

[Maria Peszek "Cyrk"]

Szukając końca

2008-04-07T15:11:00.000-07:00

Podobno każdy ma swój kawałek cienia
brak cienia jest dowodem nieistnienia
lecz bez kawałka światła
nie jest łatwo...
A przecież każdy ma swój kawałek nocy;
po ciężkim dniu zamyka wreszcie oczy,
lecz sen bez kawałka słońca
nie ma końca...

Schizofrenia

2008-04-07T14:39:00.000-07:00

Natężenie świadomości

w zmianie swej osobowości

od młodości do starości

coraz łatwiej coraz prościej

naprężenie chceń wzmożonych

i nieumień poronionych

rozrywanie własnej jaźni

realizmem wyobraźni

z kogoś całkiem przeinnego

w kogoś całkiem przeinnego

z wychowania w zachowanie

z wyuczenia w wydumanie
[G.Turnau]

Obraz:Egon Schiele-
"Fräulein Beer"

GUN

2008-04-07T09:08:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=kjeh6P4sRfw

Pour moi... l'oeuvre d'art croustillante...

http://www.youtube.com/watch?v=wJ7t5WC5_ZM

Le gonflement avec la perte de connaissance...

Nogami dręczą, depczą, doprawadzają do ponurego, bezsilnego szału

2008-04-07T08:30:00.000-07:00

Bruno Schulz - "Jeszcze raz Undula"

"..odsuwając pończoszkę z kolana Pauliny i studiując rozmiłowanymi oczyma zwięzłą i szlachetną konstrukcję przegubu, mówił: -Jakże pełna uroku i jak szczęśliwa jest forma bytu, którą panie obrały. Lecz za to z jakim mistrzostwem, z jaką finezją wywiązują się panie z tego zadania. Gdybym, odczuwając respekt przed Stwórcą, chciał się zabawić w krytykę stworzenia, wołałbym: -mniej treści, więcej formy! Więcej skromności w zamierzeniach, więcej wstrzemięźliwości w pretensjach - panowie demiurdzy - a świat byłby doskonalszy! - wołał akurat w momencie, gdy dłoń jego wyłuskiwała białą łydkę Pauliny z uwięzi pończoszki." [Manekiny, 1993]

"cała sztuka jest erotyczna"

2008-04-07T07:58:00.000-07:00

Gustav Klimt - "Węże wodne II"

" Sfeminizowany świat, narcystyczny świat lesbijek, kochających się wśród falujących wodnych snów, z wodorostami wplątanymi we włosy."